Rano zapach powrócił.
Początkowo był na tyle subtelny, że można go było zignorować. Zapach pojawiał się nagle, a potem zanikał, zanim Tom zdążył go wytropić. Ale z upływem dni narastał – ostry i cuchnący, jak gnijące mięso przesiąknięte pleśnią. Sprawdził lodówkę, młynek do śmieci, nawet przestrzeń pod podłogą. Nic.
Sąsiedzi sugerowali wszystko, od pleśni po martwe zwierzę w ścianach. Tom wynajął deratyzatora, który nie znalazł żadnych szkodników, ale wspomniał, że zapach przypominał mu rozkładające się ciało. Ta myśl towarzyszyła mu dłużej niż sam zapach.
Smród narastał z każdą nocą, wkradając się z korytarza do salonu, wsiąkając w jego ubrania i sny. Tom zaczął spać przy otwartych oknach, pomimo jesiennego chłodu. Mimo to zapach nie ustawał – gęstszy, nie do pomylenia, niosący w sobie coś niemal ludzkiego w swoim rozkładzie.
Pewnego wieczoru, zdesperowany, podążył za zapachem do kratki wentylacyjnej przy listwie przypodłogowej. Kiedy ją podważył, fala stęchłego powietrza uderzyła go niczym fizyczny cios. Wewnątrz, owinięte w rozpadającą się izolację, zobaczył coś ciemnego – coś, co się poruszało.
Zatoczył się do tyłu, serce waliło mu jak młotem, gdy dotarło do niego, co się stało. To nie była awaria hydrauliki ani uwięziony szop. Cokolwiek znajdowało się w tych ścianach, było tam od jakiegoś czasu – wystarczająco długo, by całkowicie odmienić powietrze, którym oddychał.
I nagle zapach przestał być najgorszy.